Bisphosphonates and Dental Implants: A Systematic Review and Meta-Analysis
منبع:
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10532755/
خلاصه:
این مقاله که در سال ۲۰۲۳ در مجله Materials منتشر شده، یک مرور نظام‌مند و متاآنالیز است که به بررسی تأثیر داروهای بیس‌فسفونات (Bisphosphonates; BPs) بر میزان شکست ایمپلنت دندانی و تحلیل استخوان مارژینال (Marginal Bone Loss; MBL) می‌پردازد. اهمیت موضوع از این جهت است که بیس‌فسفونات‌ها داروهای ضدجذب استخوان هستند و به‌طور گسترده برای بیماری‌هایی مانند پوکی استخوان، هایپرکلسمی ناشی از بدخیمی و برخی بیماری‌های استخوانی تجویز می‌شوند. نویسندگان در این مطالعه ۳۳ مقاله را وارد مرور کردند که در مجموع شامل ۱,۷۲۷ ایمپلنت در بیمارانی که بیس‌فسفونات مصرف می‌کردند و ۲۱,۹۸۶ ایمپلنت در افراد بدون مصرف این داروها بود. تحلیل ترکیبی ۲۶ مطالعه نشان داد که ایمپلنت‌های قرارگرفته در بیماران مصرف‌کننده بیس‌فسفونات، در مقایسه با گروه بدون مصرف این داروها، با خطر شکست بالاتری همراه بودند؛ OR برابر با ۱.۶۵۳ گزارش شد که معادل افزایش حدود ۶۵.۳ درصدی شانس شکست در این تحلیل است.
نویسندگان توضیح می‌دهند که یکی از مکانیسم‌های احتمالی این ارتباط، مهار فعالیت استئوکلاست‌ها و کاهش بازسازی استخوان توسط بیس‌فسفونات‌هاست. از آنجا که بازسازی و turnover استخوان برای سازگاری و یکپارچگی استخوانی اطراف ایمپلنت اهمیت دارد، کاهش بیش از حد remodeling ممکن است در برخی بیماران بر روند اسئواینتگریشن تأثیر منفی بگذارد. همچنین در مقاله به احتمال تأثیر بیس‌فسفونات‌ها بر آنژیوژنز و تشکیل عروق جدید اشاره شده است. با این حال، نویسندگان تأکید می‌کنند که نمی‌توان بر اساس این یافته‌ها یک رابطه علت و معلولی قطعی برای همه بیماران برقرار کرد؛ زیرا بسیاری از مطالعات واردشده گذشته‌نگر بوده‌اند و عوامل مخدوش‌کننده‌ای مانند سیگار، دیابت، شیمی‌درمانی و سایر داروها نیز در جمعیت‌های مورد بررسی وجود داشته‌اند.
از نظر Marginal Bone Loss، شواهد موجود برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نبود. اگرچه هشت مطالعه اطلاعاتی درباره MBL ارائه کرده بودند، تنها دو مطالعه نتایج را به‌صورت جداگانه برای گروه مصرف‌کننده و غیرمصرف‌کننده بیس‌فسفونات گزارش کرده بودند؛ بنابراین نویسندگان انجام یک متاآنالیز قابل‌اعتماد در این زمینه را ممکن ندانستند. در مقابل، برای بیماران مصرف‌کننده بیس‌فسفونات، بر اساس داده‌های موجود، بقای تخمینی ایمپلنت در ۵ سال حدود ۹۴.۲ درصد و در ۱۰ سال حدود ۹۰.۱ درصد محاسبه شد؛ البته ناهمگونی بسیار بالای مطالعات در این برآوردها باید مورد توجه قرار گیرد.
